Geboorte Jens | Delft

16 oktober 2019

Op een warme ochtend in juni ontmoet ik Chris en Marissa voor het eerst bij hen thuis in Pijnacker. Even daarvoor hadden we elkaar gebeld om te zien wat ik voor hen zou kunnen betekenen en van daaruit volgde een ‘live’ ontmoeting.
Het gesprek is heel fijn en ik voel mij welkom. Ik begrijp dat zij het belangrijk vinden om dit speciale moment, wat de geboorte voor hen is, voor altijd te willen blijven herinneren. Chris maakt ook graag foto’s, maar omdat Chris en Marissa dit feestje helemaal samen willen beleven, willen ze het fotografiewerk graag uit handen geven.

Gedurende de zwangerschap laat Marissa mij regelmatig weten hoe het met haar gaat. Ik vind dat fijn en raak op die manier meer en meer betrokken bij hen en hun zwangerschap. Zo laat Marissa mij begin september weten dan hun ‘Fritsje’ in een stuitligging ligt. Middels een acupunctuur willen ze proberen het tij te keren, echter dit mag helaas niet baten. Twee weken later laat de baby zich via een versie wel keren en het grootste cadeau is ook nog, hij blijft goed zitten. De kans van slagen van een uitwendige versie ligt momenteel tussen de 40 en 50% en de kans van slagen is van meerdere zaken afhankelijk, maar in dit geval ligt het geluk aan de kant van Marissa en Chris.

Op de ochtend van 16 oktober krijg ik een app van Chris. “Hi Astrid, het is begonnen. De vliezen zijn vannacht om 03.00 uur gebroken. We zijn nog lekker thuis aan het rommelen. Als de weeën met meer regelmaat komen, laat ik het weten”.
Niet lang daarna laten ze de verloskundige komen. Marissa heeft inmiddels 6cm ontsluiting en even na 10.00 uur stap ik in de auto richting Delft. Het feest is begonnen; de baby van Chris en Marissa is onderweg. Ik ben net iets eerder bij het ziekenhuis en kan een eerste glimp van ze zien, buiten bij de ingang van de spoedeisende hulp. Samen gaan we met de lift omhoog op weg naar de verloskamers. Een team van zusters staat ons in de kamer al op te wachten. Marissa vangt ondertussen in stilte, zittend in een rolstoel, haar weeën op. Chris installeert de jassen en tassen in de kamer, terwijl de verloskundige de stand van (beval)zaken deelt met de zusters.
Marissa stapt vanuit haar rolstoel zelf naar het bed om al hangend bij de bedrand haar weeën op te vangen. Chris staat volledig aan haar zijde. In zijn ogen spreekt zo veel liefde en trots voor Marissa. Iedereen in de kamer kan dit zien 
Zelf zoek ik mijn beste plekje in de kamer om dit prachtige tafereel van liefde en aardse pijnen vast te leggen. Langzaam maar zeker zie ik het lichaam van Marissa overgaan van weeën wegpuffen naar het gevoel te moeten persen.

Het lichaam geeft dat prachtig zelf aan. Je kunt daar zelf niets aan doen. Het enige wat je kunt doen is meebewegen en dat zie ik nu bij Marissa gebeuren. Rond het middaguur wordt de persdrang een bewuste gedachtegang en moet Marissa ook daadwerkelijk schakelen van het puffen naar het persen. Ze heeft namelijk volledige ontsluiting.

Chris staat nog steeds naast haar als een heuse kasteelheer. Hij voorziet Marissa van een natje en een droogje, een spuugzakje en vooral zijn liefde en toewijding. En natuurlijk is daar verloskundige Maaike die met haar professionele kennis en haar humor, Marissa door haar pijnen heen loodst. Om de baby nog iets meer ruimte te geven in het bekken, mag Marissa op haar zij het puffen nog wat langer proberen door te zetten. Ze pakt de handen van Chris dan ook stevig vast om alle power die daarvoor nodig is, aan te spreken.

Ondertussen horen we in een nabijgelegen kamer, een vrouw haar uiterste best doen om háár baby geboren te laten worden, waarop verloskundige Maaike heel droog zegt:
“In mijn verloskamers wordt niet gegild”.
In onze kamer daarentegen is de sfeer warm en gezellig. Er wordt een hoop gegrinnikt en ik zie vooral bij Marissa en Chris veel blije en liefdevolle blikken. Ik voel mij bevoorrecht en dankbaar dat ik hiervan getuige mag zijn.

Om Marissa te helpen, stelt Maaike voor om op de baarkruk de hulp van de zwaartekracht in te zetten. Chris zit achter haar op een stoel. En ook al zie ik de krachten van pijn op Marissa haar gezicht, alsnog stralen ze beiden wederom liefde en plezier uit. Met een spiegel onder Marissa kan Maaike goed meekijken en voelen, maar ze geeft wel aan dat de baby uiteindelijk op bed geboren zal worden. Persoonlijk hoop ik stiekem dat de baby op de baarkruk geboren kan worden, maar ik snap ook het standpunt van de verloskundige. Ook al voelt het nog wat onwennig, de leer van het persen gaat Marissa goed af. Met de steun en toeverlaat van Chris en Maaike doet ze het super goed. Mijn bewondering voor dit stel is groot.

Na een paar stevige persweeën wordt Marissa weer op het bed geholpen. “De rode loper wordt voor de baby uitgerold”, zo stelt Maaike. Alles is er helemaal klaar voor om de baby geboren te laten worden en dat is zeker geen grap, want we kunnen het vele haar op het hoofdje al duidelijk zien. Marissa geeft alles wat ze heeft en de kracht daarvan is op haar hele lichaam af te lezen. Met haar voeten gedrukt in de zij van Chris en Maaike, wordt het hoofd geboren en staat dit nu vast in het bekken. Nu is het moment daar voor Chris om zijn kindje aan te pakken en neer te leggen op de borst van Marissa.

Ik kan zien dat Maaike het hoofdje dirigeert en de baby onder de oksels vastheeft, zodat Chris vervolgens de baby overpakt en langzaam bij Marissa op de borst brengt.
Het is onbeschrijflijk wat ik zie aan emoties van geluk, liefde, ontlading en dankbaarheid. Marissa kan het bijna niet geloven en Chris zijn ogen lopen over van liefde. Het is magie! Om 13.25 uur is de geboorte van Jens er eentje om niet meer te vergeten!

Jens krijgt een mutsje op alsook de liefde voor hem die als een warme deken over hem heen wordt gelegd. Ik zie de verliefde blikken van Chris en Marissa en een prachtige baby die heel even laat weten dat hij geboren is.
Dan komt het eerste moment van loslaten oftewel het doorknippen van de navelstreng door vader Chris. Ik vraag mij altijd af wat dit moment voor mensen betekent. Wat gaat er door ze heen? De navelstreng is een wonderlijke techniek van voeden en verbondenheid geweest en nu wordt dit voor eens en altijd afgesneden….

De meest prachtige beelden kan ik maken van baby Chris die nu tevreden ligt te luisteren in zijn nieuwe omgeving. Ondertussen zorgt Maaike ervoor dat Marissa weer netjes voor de dag kan komen.

Buiten de verloskamer, staat de familie van Marissa al geruime tijd op de gang te wachten. Zij staan natuurlijk te popelen om Marissa en de baby te bewonderen. Chris loopt even naar buiten om de familie te laten weten dat moeder en kind het uitstekend doen. Ik zie hem stralen van geluk!

Wanneer Chris weer op de kamer komt, kan de verloskundige beginnen met het nakijken en wegen van baby Jens. Ook dit kan ik allemaal heel mooi vastleggen. 3.610 gram vertelt de weegschaal ons. Vervolgens wordt Jens nog even teruggevouwen in zijn houding die hij wekenlang heeft aangehouden in de baarmoeder. Daarna volgen de felicitaties van verloskundige Maaike en terwijl Marissa zichzelf wat opfrist, komt als eerste de vader van Marissa de kamer binnen. Als een soort gouden licht richt hij zich op zijn dochter. De blikken van blijdschap en ongeloof spatten op voor mijn lens. Ook de moeder van Marissa, broer en schoonzus scharen zich rond het bed. De momenten van een eerste kennismaking zijn voor mij ook altijd erg bijzonder en wat fijn om ook dit voor ze vast te leggen. Natuurlijk krijgen ook de ouders van Chris de kans om de kersverse ouders te knuffelen en Jens te bewonderen.

Wanneer het bezoek weer is vertrokken wordt het tijd om baby Jens aan te kleden. Het is aan papa Chris de eer om dit als eerste te doen. Maaike legt hem de kneepjes van het vak uit.

Dan is het tijd voor mij om deze verloskamer achter mij te laten en afscheid te nemen van dit prachtige koppel. Wat een memorabele dag; ik heb zo onwijs genoten en bewonderd!

Dank jullie wel Chris en Marissa. Ik wens jullie alle geluk, liefde en wijsheid die je maar nodig hebt om het leven te leven én te blijven vieren.

Dikke knuffel,
Astrid Grootscholten

Geboortefotograaf