Deze magische ervaring vangt aan in het Zuid-Hollandse Alphen a/d Rijn. Op een zekere avond ontmoet ik Remko en Cynthia bij hun thuis. De woning doet nogal kaal aan, maar dat komt omdat het stel er pas enkele weken woont. Echter er is genoeg leven te ontdekken door 3 katten die hier als God in Frankrijk hun bestaan hebben. Naast de zitbank siert een prachtige klimpaal de ruimte. Genoeg vertier zou je denken, maar ze hebben het op mij gemunt. Te nieuwsgierig….. 

Met Remko en Cynthia heb ik een kennismakingsgesprek. Tijdens het gesprek leg ik uit wie ik ben, hoe ik werk en wat men van mij kan verwachten als geboortefotograaf. De koppels kunnen op dat moment bezien of geboortefotografie echt is wat ze willen en of er een klik is tussen hen en mij. Dat is van belang aangezien je een gepaste relatie met elkaar aan gaat. Ik mag niet zomaar iets voor ze fotograferen, dus het vertrouwen in elkaar is van wezenlijk belang. Cynthia en Remko verwachten hun zoon rond 26 augustus. Ik vertel ze tevens dat ze ook een foto uit de geboortesessie kunnen gebruiken voor hun geboortekaartje. In dat traject werk ik graag samen met Suede design. Zij ontwerpt geboortekaartjes op maat.

Binnen enkele dagen bevestigen Remko en Cynthia mij als geboortefotograaf. In de tussentijd informeert het stel mij over de zwangerschap. Wanneer ze bij de verloskundige langs gaan, informeren ze mij achteraf hoe het was gegaan. Vanwege het regelmatige contact blijf ik betrokken bij de zwangerschap en ben ik mogelijk straks de meest bekende figuur op de verloskamer.

In de middag van 24 augustus ontvang ik een berichtje van Remko met de vraag wanneer ze mij eigenlijk kunnen bellen. We nemen het e.e.a. nog even strak door.

Alsof ze het hebben aangevoeld, gaat de volgende ochtend heel vroeg mijn telefoon. Deze ligt al twee weken lang naast mijn bed….te wachten. Het is Remko die vertelt dat de weeën hun weg hebben gevonden. De verloskundige is er rond 07.00 uur. Zij constateert 1cm ontsluiting. Daarbij zijn de vliezen net gebroken. De verloskundige komt om 12.00 uur weer kijken. Dit geeft mij de ruimte om thuis nog wat te werken, maar ik weet wel dat ik vanmiddag zal gaan rijden. Thuis organiseer ik opvang voor mijn kinderen die ook op de hoogte zijn van het feit dat ik vanmiddag niet de limonade zal verzorgen. 
Tussendoor houd ik zo af en toe contact met Remko per app. Om 12.00 uur is de verloskundige weer geweest en bespeurt 3-4cm ontsluiting. Zij zegt om 14.00 uur wederom te komen kijken. Ik trek mijn eigen plan. Buiten de spitstijd om kan ik binnen 30 minuten in Alphen a/d Rijn zijn. Ik besluit het volgende bezoek van de verloskundige af te wachten. Remko is daarmee akkoord en spreken af dat wanneer onverwachte dingen zich voordoen, hij dan meteen belt. 

Keukentafel
Om 14.00 uur lees ik het berichtje dat de weeën heftig zijn en om de twee minuten terugkomen. Ik besluit in de auto te stappen. Om 14.30 uur kom ik aan bij het stel thuis. Ze hebben de wens om thuis te bevallen. Ik word binnen gelaten door een vriendelijke verloskundige. Het is Hanneke en werkt voor verloskundige praktijk Wereldkind. Het is een bloedhete dag vandaag en ik voel mij vrij om op blote voeten door het huis te gaan. Samen met Hanneke loop ik naar boven om te zeggen dat ik er ben. Ook maak ik wat beelden van Cynthia en Remko. Samen zitten ze in een prachtig bevallingsbad wat in de slaapkamer is opgezet. Naast het bad staat hun bed. In deze kamer is het bloedstollend heet. Cynthia verwerkt wee voor wee. Ze zucht heel rustig en geconcentreerd. Steeds grijpt ze Remko vast voor zijn ondersteuning. Stap voor stap verzetten ze samen iedere wee. Erg knap! Vervolgens ga ik weer naar beneden om het stel samen hun werk te laten doen. De ontsluiting is blijven steken op 4 cm. Dit is natuurlijk een tegenvaller die even verwerkt moet worden....

Ik neem plaats tegenover Hanneke aan de keukentafel. Voor de verfrissing nemen we een groot glas water. De katten zijn er ook; hun nieuwsgierigheid lijkt te zijn gegroeid sinds de dag dat ik hier voor het eerst kwam.  Een grijze, gespierde kater lijkt zijn nieuwsgierigheid echt niet te kunnen bedwingen en springt op de tafel. Ook is hij vast besloten om op mijn schoot te komen zitten. Helaas ben ik niet die gewenste poezenfan, maar dat lijkt hem niet te deren. Hij doet er werkelijk alles aan om onze aandacht op te eisen.

Om 16.00 uur besluit Hanneke over te gaan op waterinjecties. Dit wordt ingespoten in de rug tegen de pijn van de weeën. Na een half uurtje zit Cynthia gelukkig op 7-8 cm ontsluiting. Wat een opluchting!! En maar weer doorgaan….! 
Ik zit nog steeds aan de keukentafel en probeer mij te vermaken met een boek. Buiten hoor ik de buurtkinderen spelen en spatteren in hun opblaasbadje.

Inmiddels is kraamhulp Suzanne aangekomen. De verloskundige moest even op bezoek bij een andere baby. Samen met Suzanne stap ik de kraamkamer van Cynthia weer binnen. Die werkt nog steeds keihard aan haar programma; weeën-workout. Dit is super heftig ook al omdat ze vanaf de vroege ochtend al aan deze workout is begonnen. Bovendien werkt de hitte van de dag zeker niet mee. Toch kan ze de warmte van het water alsnog waarderen door tussen de weeën door in te relaxen. Remko legt een verkoelende washand op haar voorhoofd.  

Rond 19.00 uur zit de dienst van verloskundige Hanneke erop en neemt Anne het van haar over. De ontsluiting zit inmiddels al even op 9 cm. Cynthia zucht en zucht en raakt ook meer en meer uitgeput. Ze zegt er niets over, maar haar lichaamstaal zegt genoeg. Om die reden besluit Anne om met de ambulance naar het ziekenhuis te gaan en de geboorte aldaar te laten plaats vinden. Wellicht dat het laatste randje van de baarmoederwand weg gewerkt wordt door de schommeling van de auto. Cynthia stapt in haar jurk en wij maken ons klaar om naar beneden te gaan. De weeën gaan gewoon door. Beneden vindt ze steun aan de keukentafel. Alle kracht en moed om die laatste stappen te zetten worden bij elkaar geroepen. Dit zijn letterlijk de laatste loodjes voor haar.

Per ambulance
Even na half 8 stapt Cynthia in de ambulance. Remko, Anne en ik rijden er met de auto achteraan. Ik vind het spannend. Ik rijd achter Anne aan die de pedalen van haar bolide goed weet te vinden…. Gelukkig komen we alle drie tegelijk aan op de parkeerplaats van het Alrijne ziekenhuis. Met ons drieën nemen we de lift naar de vierde verdieping alwaar we Cynthia vinden in een verloskamer aan het einde van de gang. De weeën vinden nog steeds hun weg. Cynthia krijgt daarbij wee-opwekkers in de hoop dat het laatste randje op die manier weg gewerkt kan worden. Die doelstelling wordt gelukkig snel behaald. De ontsluitingsweeën nemen langzaam andere vormen aan en maken plaats voor persweeën. Hiermee weet Cynthia wel raad. Ze zet alles op alles om haar baby geboren te laten worden. Remko ondersteunt haar door vooral dicht bij haar te zijn, haar vast te houden en te voorzien van verkoelende doeken. Hij staat bij haar hoofdeinde. Zijn ogen trachten haar gerust te stellen, maar er is ook spanning voor wat komen gaat. Verloskundige Anne ondersteunt het linker been van Cynthia en geeft haar  passende aanwijzingen. Ook hoor ik haar complimenten geven. Geen idee wat Cynthia nog kan ‘horen’…. 
De verloskundige van het ziekenhuis leidt de geboorte. Daarbij is er een verpleegster die ook ondersteuning geeft. Na enkele weeën probeert zij op de buik van Cynthia mee te duwen om het hoofdje van de baby geboren te laten worden. Iedereen staat met het zweet op het voorhoofd. Gelukkig wordt er tussendoor ook wel gegrapt.  En dan even voor tienen die avond wordt het hoofdje van Sam geboren. Dan verwacht je dat het tere lichaampje er nu achteraan komt, maar dat laat helaas op zich wachten. Baby Sam zit klem. Klem met zijn schouder. Cynthia moet nu echt alles geven en luisteren naar wat de verloskundige zegt. Zij probeert baby Sam los te krijgen. Wanneer Cynthia de positie op handen en knieën aan neemt geeft het bekken nog iets meer ruimte om Sam geboren te laten worden. Ik voel de spanning, maar heb vertrouwen in de deskundigheid van deze betrokken mensen. Ik hoor haar nog roepen…. “kom er nu toch uit”, en dan heeft ze hem. Eerst zijn ene schouder en daarna de rest van zijn blanke lichaampje. Razendsnel maakt ze zijn mond en gezichtje schoon. In een doek die half over Sam heen wordt gelegd neemt ze hem in horizontale houding mee naar de kamer ernaast waar twee artsen klaar staan om Sam te voorzien van zuurstof. 
Zijn moeder maar ook Sam heeft het extreem zwaar gehad. Toch tracht hij te huilen en al snel ademt hij op eigen kracht. Remko loopt natuurlijk mee met zijn zoon en ik ben er ook bij. Cynthia daarentegen blijft alleen achter met grote vraagtekens en met Anne. Cynthia is intens verdrietig. Na ruim een kwartier met de kinderarts – die urgent werd opgeroepen – mag Remko zijn zoon meenemen naar Cynthia. Dikke tranen biggelen over haar wangen…. Angst en blijdschap grijpen elkaar bij de hand. Daarna gaat Remko met Sam naar de baby IC. Daar wordt Sam weer onderzocht. Zijn reflexen worden getest en hij krijgt ondersteunende zuurstof. De mensen die erom heen staan zijn super lief en leggen uit wat ze doen. Remko steekt zijn handen door de openingen van de couveuse om zijn zoon gerust te stellen. Een kersverse vader…. wat gaat er in hem om??

Rond 22.30 uur verlaat ik de IC en loop met Remko terug naar Cynthia. Zij ligt bij te komen en wil heel graag bijgepraat worden over de situatie van Sam.

Het stel heeft de wens om foto’s te hebben voor hun geboortekaartje, maar we besluiten om dit op een ander tijdstip te doen. Andere prioriteiten gaan nu voor. Rond de klok van elf uur die avond, neem ik afscheid van Remko en Cynthia. Ik moet hiervan ook even bijkomen. De film van deze dag draait tijdens de autorit naar huis al door mijn hoofd. Hoe zou dat bij deze kersverse ouders gaan….??

Geboortekaartje
Twee dagen later ga ik terug naar het ziekenhuis alwaar ik dit nieuwe gezin tref in kraamsuite nummer 1. Het gaat gelukkig stukken beter met Sam. Hij ligt zelfs bij hen op de kamer. Wel heeft hij een sonde en heeft hij hartbewaking. Zo goed als ik kan, maak ik de gewenste beelden voor het kaartje. Met Cynthia gaat het ook al beter. Zij heeft in ieder geval vertrouwen in de toekomst. Hoe mooi is dat ….?!

Lieve Remko en Cynthia, van harte gefeliciteerd met jullie Sam. Woorden schieten even te kort. Dank jullie wel!!

Liefs, Astrid 

 

"Vanwege de persoonlijke wensen van Remko en Cynthia wordt de rest van deze sessie hierbij niet getoond". 

    Astrid Grootscholten Geboortefotografie, De Lier, Den Haag, Leiderdorp