Soms…. heel soms wanneer je je oor eens rustig te luister legt, leer je lessen die je voor je leven lang bij je draagt als een warme jas die je beschermt tegen het gure winterweer.
Astrid Grootscholten Geboortefotografie, geboorte Zuid-Holland

Het stel heeft een wervelend jaar achter de rug waarin in een betrekkelijk krappe periode twee zwangerschappen van Sabine eindigen in een miskraam. De emoties die daarbij komen kijken zijn van dien aard dat Sabine hulp zoekt op professioneel gebied. Dat dit een loodzwaar traject is, mag duidelijk zijn. Sabine besluit voor een tijdje te stoppen met werken en ook in de relationele sfeer heeft deze ‘rugzak’ zo zijn bijwerkingen. Daarbij is Sabine inmiddels voor een derde keer zwanger en daar wil ze met alle liefde van proberen te genieten. Echter dat is een opgave. Ze vertelt mij dat ze misschien pas enkele momenten van het zwanger zijn heeft kunnen genieten. Natuurlijk zijn zij en Hans immens blij dat Sabine weer zwanger is, maar het zwanger zijn heeft zo zijn scheurtjes opgelopen aan het zelfvertrouwen van beiden. Naast dat ze mijn werk mooi vinden, hopen ze vurig dat het hebben van geboortefoto’s hen op weg kan helpen en te kunnen dealen met het verleden. Voordat we afscheid nemen en dit bijzonder persoonlijke gesprek laten indalen, maken we wel direct een afspraak voor een zwangerschapssessie. Sabine ziet zichzelf al staan als een soort bruidje met de natuurlijke bolling van haar groeiende buik.

De sessie vond plaats op vrijdag 27 oktober in het Ockenburgse bos in Den Haag. Het was een prachtige middag met schitterend licht. Vergezeld door twee prachtige mensen en hun ondeugende viervoeter was het voor hen en voor mij een zeer geslaagde middag.   

 Astrid Grootscholten Geboortefotografe, Westland, zwangerschap, fotografie

Inmiddels is het het weekend van 19 november. Sabine is nu 38 weken zwanger en opgenomen in het ziekenhuis. Het plan is om de geboorte in te leiden. Ze heeft regelmatig weeën met 2 cm ontsluiting. Sabine laat mij weten er mentaal – eigenlijk al weken – doorheen te zitten. Ze zou erbij zweren de inleiding zo snel mogelijk te doen starten, maar daarvoor heeft ze te weinig ontsluiting. De weeën doen haar terugdenken aan de curretage die ze eerder dit jaar heeft moeten ondergaan. Het huilen staat haar naderbij dan het lachen. Aangezien ze medisch gezien deze avond verder niets voor Sabine kunnen betekenen, besluiten ze haar een goede nachtrust te bieden en af te wachten wat de nacht hen brengt.

Met nodeloze ogen staar ik naar het beeldscherm van mijn telefoon. De machteloosheid drukt als een steen op mijn ziel. Echter wat kan ik doen? De volgende dag stel ik haar voor om naar het ziekenhuis te komen en mijn luisterend oor te bieden. Misschien geeft het wat verlichting. Sabine geeft aan het fijn te vinden wanneer ik even langs kom. Er is intussen wel een ballonkatheter ingebracht bij Sabine. Die avond hebben we wederom een bijzonder en intiem gesprek waar al het gebeurde van het afgelopen jaar aan bod komt. Ik realiseer mij nogmaals dat ik helaas op dit gebied geen professionele steun kan zijn. Mijn aandacht om te luisteren is wat ik te bieden heb…. Inmiddels weet ik door eigen ervaring dat ieder mens zijn of haar eigen plan van aanpak zelf moet oppakken als het gaat om het verwerken van allerhande ingrijpende gebeurtenissen. Op weg naar huis bid ik vurig dat mijn beelden ook maar een klein lichtpuntje voor deze lieverds kunnen bieden.

De volgende ochtend gaat de telefoon. Met mijn gezin zit ik net aan het ontbijt. Het is Hans om te vertellen dat Sabine door de katheter 4 cm ontsluiting heeft en dat haar vliezen gebroken zijn. Die ochtend onderhouden we nauw contact. De weeën doen hun werk, echter het personeel adviseert pas bij ongeveer 7 cm ontsluiting de geboortefotograaf te bellen. Dat klinkt nog ver weg en in gedachten maak ik mijn eigen simpele rekensom. Bij een eerste kindje ga ik er kort door de bocht vanuit dat ze ongeveer 1 uur doen over 1 cm ontsluiting. Dat zou betekenen dat ik mij rond 14.00 uur richting het ziekenhuis kan gaan verplaatsen. Die ochtend probeer ik nog het een en ander te werken, maar eerlijk gezegd kan ik mijn gedachten er niet goed bijhouden. Voor mijzelf besluit ik om na de lunch vast naar het ziekenhuis te gaan en in de centrale hal op mijn laptop nog wat te werken. Wanneer ik na de lunch in de auto stap en mijn telefoon in de houder stop, zie ik een app oplichten van Hans: “ik denk dat je nu wel kan komen”. Afgezien van het feit dat ik binnen 15 minuten in het ziekenhuis kan zijn, men ik mijn stalen ros net wat sneller dan gangbaar door het drukke verkeer heen en meld ik mij om 14.00 uur exact op de verlosafdeling. Aldaar meld ik mij even bij de zusterpost. Op verloskamer twee tref ik Hans en Sabine. Sabine heeft een ruggenprik gekregen en dat geeft haar aanzienlijk meer rust. Zo nu en dan hebben we enkele gezellige babbeltjes, maar tussendoor moet Sabine flink aan de bak. Gelukkig begrijpt het lichaam exact wat het moet doen.

Rond 14.45 uur heeft Sabine zich naar de 10cm ontsluiting weten te werken echter de verloskundige voelt nog een klein opstaand randje aan de baarmoedermond. Terwijl Sabine er meer dan klaar mee is, presenteert de verloskundige haar dit minder fijne nieuws. Ze adviseert Sabine op haar zij het laatste randje weg te puffen. Haar hele houding zegt mij dat ze niet blij is en terecht. Sabine wordt gedreven door angst en zit er totaal doorheen. Hans steunt haar waar mogelijk en hoe sterk Sabine haar oerkrachten ook blijft aanroepen, ze trekt absoluut aan de laatste eindjes. Daarbij voelt ze de druk van onderen toenemen en heeft ze de neiging om te moeten persen. Echter het advies blijft helaas ‘weeën wegpuffen’. En ook al laat ze duidelijk weten hier niet mee door te willen gaan, alsnog weet ze piep kleine stukjes werkkracht naar boven te slepen.

Terwijl de klok tegen vieren loopt en Sabine roept dat ze dit nooit meer wil doen, mag ze nu dan echt proberen het wegzuchten om te zetten naar perskracht. De hulp rondom het bed is fantastisch en doet alles om Sabine te ondersteunen waar nodig. Natuurlijk houden ze ook een oogje op de aanstaande vader. Wat zou er door hem heen gaan…?

Op het scherm kan ik meekijken hoe de weeën groeien en weer afnemen, maar natuurlijk kun je aan het hele lichaam van Sabine zien hoe de weeën te werk gaan. Een natuurverschijnsel van grote klasse…. Sabine werkt en knokt zich door de storm van weeën heen. Ongekend knap hoe deze aanstaande moeder zich letterlijk door deze tornado heen weet te slepen met in haar 'rugzak' pijn en verdriet. Hans heeft ondertussen al wel 40 keer een verkoelende washand op het voorhoofd van Sabine gedrapeerd. Daarnaast heeft ze er zelf een in haar hand om er wat vocht uit te soppen. Het is bikkelen tot het laatste eind….en dan ineens is daar een heel klein hoofdje te zien. Het hoofdje zakt na iedere wee nog wat terug, maar hoe harder Sabine haar best doet, hoe meer het hoofdje blijft staan. Totdat dat enorme ondraaglijke moment daar is dat het hoofdje ‘staat’. Sabine moet goed luisteren naar de verloskundige en de wee wegzuchten. En dan…. luttele seconden erna worden alle gedane inspanningen dan eindelijk beloond door de geboorte van een prachtig meisje. Ze zal Noé Luna heten. Een schattig klein poppetje komt ter wereld en wordt op de borst van Sabine gelegd. Ze staart haar papa en mama met wijd open ogen aan. Heel rustig, zonder een kik te geven. Bijna magisch. Ze wordt afgedroogd en in doeken gewikkeld. Het geluk voor deze ouders is zo intens. Terwijl de emoties de kamer rondgieren, schieten de verbaasde ogen van Sabine heen en weer tussen Hans en haar kleine meisje. Het besef groeit dat ze nu daadwerkelijk écht mama is geworden….

Nadat de gemoederen iets zijn bedaard en Noé wat probeert te drinken aan de borst, worden de opa’s en oma’s gebeld. Het geluk voor deze mensen kan niet op. Ze staan dan ook te popelen om de kleine Noé, wat troost betekent, te ontmoeten. Deze emotionele momenten vlak na de geboorte probeer ik ook zo mooi mogelijk vast te leggen. Ook heb ik naar wens van de ouders voor het geboortekaartje enkele beelden gemaakt.

Met warm hart en opgeheven hoofd verlaat ik rond 20.00 uur de verloskamer denkend aan Hans en Sabine: “ I’am still standing ” by Mr. Elton John.

All my love, Astrid


Astrid Grootscholten Geboortefotografe, Westland, zwangerschap, fotografieAstrid Grootscholten Geboortefotografie, Delft geboorteAstrid Grootscholten Geboortefotografie, Westland, geboorte, zwangerschapAStrid Grootscholten Geboortefotografie, Westland, geboorte, zwangerschapAstrid Grootscholten Geboortefotografie, newborn, geboorte, De LierAstrid Grootscholten Geboortefotografe, Westland, zwangerschap, fotografieAstrid Grootscholten Geboortefotografie, Delft geboorteAstrid Grootscholten Geboortefotografie, Delft geboorteAstrid Grootscholten Geboortefotografie, geboorte Zuid-HollandAstrid Grootscholten Geboortefotografie, newborn, geboorte, De LierAstrid Grootscholten Geboortefotografie, newborn, geboorte, De LierAstrid Grootscholten Geboortefotografie, geboorte Zuid-HollandAstrid Grootscholten Geboortefotografie, geboorte Zuid-HollandAstrid Grootscholten Geboortefotografie, newborn, geboorte, De Lier